بن رایلی، یک کارآگاه خصوصی باتجربه و بدشانس در دهه 1930 نیویورک، پس از یک تراژدی عمیقاً شخصی، مجبور میشود به عنوان تنها ابرقهرمان شهر، با زندگی گذشتهاش دست و پنجه نرم کند.
عالیه. بلاخره بک سریال سوپرهیرو که شامل طنز و مسخره بازی و نمک ریختن های بی مزه نیست و لیزر صورتی و بنفش هم نداره. البته سازنده ریسک کرده و مثل سازنده های 15 سال گذشته مخاطب خودش را کودک و نوجوان درنظر نگرفته. اگر هالیوود دهه های قبل و بعد از 2000 تا 2010 را با هم مقایسه کنید متوجه منظورم میشن. در نهایت این یک سریال برای مخاطبین supergirl 2026 نیست.
بعد کارگردانی فیلم برداری برای این که سریال کلاسیک به نظر برسه (تاحدودیم موفق بوده) یه مدلی این کارو کرده که بعضی سکانس ها فک میکنی تئاتر . یه سری از صحنه ها مصنوعیه مثلا یارو نقش منفی رو تراس برجش پشت سرش بقیه ساختمونا تابلو پردس البته من سیاه سفید دیدم
نیکلاس کیج با فیلم های تقریبا چند سال قبل و استودیو فیلمسازیش ریده بود به کارنامه هنریش و اکثر پروژه هاش شکست تجاری میخورد
این سریال یه مقدار بهترش کرد ولی بازم بعد 3 قسمت دیدن یه جوری انگار نمیشینه رو نقش احساس میکنم بزور میخواد عین مارلون براندو پدر خوانده حرف بزنه ولی تجربه بدی نیست میبینیم
راستش ارتباط چندانی با این کار برقرار نکردم، نه اینکه بخواهم بگویم لزوماً بد است، فقط سلیقه من نبود. از نظر فنی، اصلاح رنگ و نورپردازی نسخه رنگی واقعاً جذاب است، اما کیفیت جلوههای ویژه در بعضی بخشها توی ذوق میزند. کلاً حس مصنوعی بودن دارد و مشخص است که بازیگران بیشتر وقتشان را در استودیو و مقابل پرده سبز گذراندهاند. 7/10
این سریال یه مقدار بهترش کرد ولی بازم بعد 3 قسمت دیدن یه جوری انگار نمیشینه رو نقش احساس میکنم بزور میخواد عین مارلون براندو پدر خوانده حرف بزنه ولی تجربه بدی نیست میبینیم